Notes to myself — 2Kendime düşünceler — 2

What are we really doing when we give a task to an AI agent? We're translating that fleeting “intention” in our heads into words.

The agent takes those words, transforms them into something of its own, and produces output. Then we look at it and say “no… that's not what I meant, there's so much more to it…”

But wait — what did we mean?

When we take this question seriously, things get interesting. Because most of the time, we don't fully know what we want ourselves. Do we?

There's a feeling in our heads, a direction, but when put into words something always falls short. If it were a person across from me, they'd understand from my tone, my face, our shared history. They'd fill in the gaps.

With an agent, the only bridge between us is “words”.

Guy Deutscher's Through the Language Glass comes to mind. Language doesn't just carry thought, it shapes it. Different languages carve up the same reality differently, and we mistake the carved shape for reality itself.

The agent speaks a language too. It looks like mine. Fluent, but not its mother tongue. I shape my intention within my own frame; it takes the same words and re-translates them in its own.

Sometimes it aligns with what I meant, sometimes it doesn't. And the difference between the two isn't visible from the outside.

So the real question isn't “why does the agent make mistakes”.

Maybe it's this: how well do we know our own intentions, and how well can we express them?

Working with these systems teaches us something about ourselves, I think.

That we don't think as clearly as we think we do.

Bir yapay zekaya (agent diyelim) görev verirken aslında ne yapıyoruz? Kafamızdaki o uçucu “niyeti”, kelimelere çeviriyoruz.

Agent o kelimeleri alıyor, kendince bir şeye dönüştürüyor, ve üretiyor. Sonra biz bakıp “hayır.. bunu kastetmemiştim, bunların da daha çok yolu var…” diyoruz.

Ama dur, ne kastetmiştik?

Bu soruyu ciddiye aldığımızda işler bence ilginçleşiyor. Çünkü çoğu zaman biz de ne istediğimizi tam olarak bilmiyoruz. Biliyor muyuz?

Kafamızda bir his var, bir yön var, ama dile döküldüğünde bir şeyler eksik kalıyor. Karşımdaki insan olsa tonumdan, yüzümden, ortak geçmişimizden anlar. Tamamlar.

Bir agent'la aramızdaki tek köprü “kelimeler”.

Guy Deutscher'in Dilin Aynasından'ı aklıma geliyor. Dil düşünceyi sadece taşımaz, şekillendirir. Aynı gerçekliği farklı diller farklı keser, ve biz kesilen şeklin gerçekliğin kendisi olduğunu sanırız.

Agent da bir dil konuşuyor. Benim dilim gibi görünüyor. Akıcı ama ana dili değil. Ben niyetimi kendi çerçevemde şekillendiriyorum, o aynı kelimeleri alıp kendi dilinde yeniden çeviriyor.

Bazen kastettiğim şeyle örtüşüyor, bazen örtüşmüyor. Ve ikisi arasındaki fark dışarıdan görünmüyor.

O yüzden asıl soru “agent neden hata yapıyor” değil.

Belki şu.. biz niyetimizi ne kadar iyi biliyoruz, ve onu ne kadar iyi ifade edebiliyoruz?

Bu sistemlerle çalışmak bize kendimiz hakkında bir şey öğretiyor sanırım.

Düşündüğümüz kadar net düşünmediğimizi.